hayatımı yazıyorum

 

 pek yazasım yok uzun zamandır. buralara da uğramıyorum kaç zamandır. kelimeler de cümlesiz, çıkıyor zihnimin sesinden ama dökülmüyor artık kaleme ya da ses olup iletilmiyor birilerine pek. aman diyorum, ne gerek var, yorgunum. biliyorsun artık tanıdın beni sevgili okuyucu. böyleyim ben. iki arada bir derede kendinden öteye gidemeyip sığ sularda yüzeceğim diye yorulanlardan ve belki boğulanlardan. çok güzel rol yapabiliyorum. hayat erkeği'nin yazdığı gibi, "yapmacık ilişkileri sürdürmeliyiz. hayat budur." şikayet değil bu. çok önceden sezinlediğim, birkaç senedir de adını koyduğum bir oyunun kuralı. şikayetçi değilim, işimi kolaylaştırıyor.  tanrı'ya inanmamak elimden gelseydi inanmazdım. güçlü bağlarım yok. asla kılmadım namaz. ilkokulda ezberletilen duaların tekrarlanması yerine, farklı cümlelerle secde ettim adı secde etmekse. camileri sevdim ve insanları izlemeyi ve içimden konuşmayı. iyilik için yaşıyorum ve iyilikle besleniyorum. tanrı, allah, elohim, kozmos ya ...

şimdi adını hatırlayamadığım bir bloggerın blogunda görmüştüm the big c dizi önerisini. hatta yorum da yazdım, izleyeceğim diye. bi hafta içinde dört sezonu bitirdim. ilk sezon komik, iki ve üç trajikomik ve son sezon dağıttı beni. bugün son sezonu izledim ama zaten beynim pms’yle yok olmuş gibiydi ve ağlamaklıydım iyice beter oldum. ölümlü bir kanser geçmişinin gölgesinde büyüyen nesiller için travmatik bi dizi ama canım cathy’ciğim, senden bir şeyler ekledim kendime. nitekim güzeldi, güldürdü ve ağlattı ve tebessümle son buldu. sanıyorum hayat çizgisi gibi. … ve hala sabahları uyandığımda aklıma geliyor final sahnesi, hemen atmaya çalışıyorum gözlerimin önünden çünkü üzülüyorum ama bu sahne, yeni güne başlarken son günmüş gibi yaşamaya çalışmama ve daha anlam bulmama vesile oluyor aynı zamanda. bunların yanında aklıma takılmış bir sahne daha var. tam yazamayacağım. hayatın geçiş evrelerinde plan dahilinde de olsa, içinde birden bulunduğumuz durumu algılarken, aitliği hissedemediğin, ...