değiştik ve geliştik.

engel olamıyorum, bir şekilde aklımda buluyorum varlığını. ve yokluğunu. her dakikaya yakın. sokakta, iş başında, yolda, evde, yatakta… hiç yoksa aklıma nereden geldi diye didiklerken buluyorum kendimi birkaç yılı geçmiş sandukamda. hayır yani çok matah da değil ve elimin tersiyle itmişliğim niçin aklımı bu kadar meşgul ediyor bilmiyorum. tahminlerim var ama yoluna koyamıyorum. ben istanbul’dan geldiğimde ve o ışıklı yolu teperken bir ileri bir geri, benim ayrıldığım rıhtıma yeni koymuştu heveslerini. dalgalanırken elvan elvan ben bir başkası için titriyordum ve yolun da çoğunu yürümüştüm bazı konularda. gönderdiği bilet bana ulaşmadı. sinirlenmiştim de ayrıca. sonrasında, hatırlamıyorum net, numaramı istemişti tekrar. olmadı. teknik’te öğretim görevlisi olmuş. eğer varsa bir önemi, hayat tekrar kesiştirecektir yolu. onun ve diğerlerinin kişi bazında önemi yok, geçmiş sürekli aklımda. bunun sebebini bulmalıyım. biteviye ya da farklı heyecanlarda bulurken kendimi, özlediğim bireyler değil anlar belki. oysa öğrendiğimi sanıyordum, anın önemini ve bugünü de seneye özleyeceğimi. 

bir bar taburesinde tek başıma, dinlemek istiyorum tanımadığım insanların hikayelerini. yine kendi kendimin gardiyanıyım. dilerim fazla uzun sürmez, uyanırım ve sonsuz kırlara, özgürce.